Nieuwsbrief 160 | 31 augustus 2026

De nieuwe Phoebe Bridgers is uit! Na ‘Stranger In The Alps’ (2017) en ‘Punisher’ (2020) is er nu eindelijk haar derde album en de pers is unaniem over 'Lost Weekend': 'Zangeres Phoebe Bridgers weet hoe je een emotionele mokerslag uitdeelt, ook op haar nieuwe, verpletterende plaat' (NRC), 'Met Lost Weekend overtreft Phoebe Bridgers zichzelf, de concurrentie en alle verwachtingen' (Lust For Life), '...long-awaited return is a thrilling, daring study in dislocation' (Guardian), '...a staggering, strange and stirring opus' (NME). De plaat kwam op #1 binnen in de UK, op #2 in de USA, op #2 in Nederland, op #3 in België. Eerste oplage rogue planet vinyl.

Kurt Wagner aka Lambchop keert op zijn prachtige nieuw album min of meer terug naar zijn grondbeginselen. Hij luisterde midden in de nacht vaak naar de radio en raakte gegrepen door een onbekende gospel opname. Het heeft hem nooit meer losgelaten en nog steeds is de herinnering een terugkerend ingrediënt in de muziek van Lambchop. Daar kwam ook de oer-oude Schots-Appalachen call-and-response traditie bij... a lone clerk leads a choir through hymns, word byunadorned word. ‘Pushing The Clown’ is in drie dagen opgenomen met gitarist Andrew Broder, Justin Vernon op banjo en een zes-persoons koor. Lambchop veteraan Mark Nevers nam de plaat op. The album is graceful, wry, and quietly devastating.

Zelfs onoplettende liefhebbers zullen Shearwater de afgelopen vijfentwintig jaar niet over het hoofd hebben gezien. Met hun vakmanschap en karakteristieke stijl zijn ze one of the most distinctive and adventurous American bands. Jonathan Meiburg, natuurhistoricus van beroep, is de onbetwiste leider van de indie rockband. Negen meeslepende songs, die weliswaar uniek Shearwater zijn en tegelijk verwant aan Talk Talk en Mark Hollis solo. In de lijst gastmuzikanten vallen vooral Laurie Anderson, gitarist Leo Abrahams (Anohni) en percussionisten Mahamadou Tounkara en Moctar Kouyate (Bassekou Kouyate) op. Morgen weer op voorraad.

Dinosaur Jr. nam hun nieuwe album op in de meest oorspronkelijke line up met Murph, Lou Barlow en J. Mascis. En hier en daar wat piano en orgel van meestermuzikant Ken Mauri. Deze plaat brult het uit, van begin tot eind. Om de Dinosaur Jr. sound te duiden kun je het jezelf net zo moeilijk maken als je wilt, maar het blijft een ontegenzeggelijk herkenbare mix van nonchalante, bijkans ongeïnteresseerde zang, scherpe gitaren en een beestachtig op elkaar ingespeelde, intuïtieve ritmesectie. Interessant detail: Mascis kocht recent een jaren 70 Mesa Boogie MK 1 gitaarversterker, net zo eentje als hij had geleend voor de opnamen van het allereerste Dinosaur album. Eerste oplage pink/clear vinyl.