Bij ultieme klassiekers in de popmuziek denk ik aan 'Forever Changes' van Love, de plaat van Velvet Underground & Nico of 'Rocket To Russia' van The Ramones. Platen die na tientallen jaren nog steeds staan als een huis en in staat zijn om ook zo'n jong gastje als ik dat geen enkele van deze platen destijds bewust meemaakte de oren te louteren met hun originaliteit en sprankeling, hun oprechte emotie en briljante melodie. In zo'n ultieme lijst hoort 'Chutes Too Narrow' van The Shins meteen thuis. Deze plaat is muzikaal zo sterk en bevat zoveel goede ideeën dat je niet weet waar te beginnen met loven. En hoe ontstaat zo'n plaat? In 2001 debuteerden The Shins uit Portland, Oregon met 'Oh, Inverted World' (eveneens op Sub Pop): een prachtplaat die om een of andere reden door iedereen gemist is. Maar dat zal veranderen, want nu zet dit kwartet uit Portland een nog betere plaat neer en daar kan niemand meer omheen. Veertig jaar muziekgeschiedenis samengebald in tien nummers met als perfecte piek 'Saint Simon'. Alles valt hier op de juiste plaats: de gouden melodie, de spanning, de melancholie, de koortjes. Zeldzaam mooi. Het hele album staat vol verbijsterend vakmanschap. Van de verslavende 'woohoo'-koortjes in de single 'So Says I' tot de snerpende mondharmonica in de country ballad 'Pink Bullets'. En altijd zijn er de ijzersterke zangpartijen en de effectieve orgeltjes. Vederlicht als Jonathan Richman, eigenzinnig als Pavement, bezwerend als The Cure en catchy als The Kinks. Het uitvouwbare artwork van de cd is bijzonder en de eerste oplage van het vinyl is gekleurd. Om de boel verder op te vrolijken, delen we buttons en stickers uit zolang de voorraad strekt.Volgende week staan The Shins voor het eerst op de podia in de Lage Landen. Ze debuteren op Tombola 3+4 en daarna zijn ze te zien in Groningen, Brussel en Rotterdam. Wie de mannen wil spreken, melde zich bij Aldo.