Jens Lekman wist het even niet meer toen hij wilde beginnen aan een nieuw album na het uitermate succesvolle ‘Night Falls Over Kortedala’. Maar toen kwam plots Tracey Thorn met een onverwachte aanmoediging en de opmerking dat zijn visie op de dingen zijn songs zo speciaal maakt. Die boodschap kwam aan, want Jens was als tiener al fan van Everything But The Girl. Inmiddels woonde Lekman in Melbourne en hervond hij zijn stijl en observatievermogen. Dus gaat ‘I Know What Love Isn't’ weer over trouble with some guy on a scooter en heel veel over hartenbrekerij. Lekman heeft geleerd dat je nooit over een gebroken hart heen komt, maar dat je er wel op een stijlvolle manier mee om leert gaan en het levert mooie liedjes op. Lekman komt weg met mierzoete arrangementen. Hij kan als geen ander gêne in zijn voordeel draaien. En hij schmiert er zonder schaamte op los. Tongue in cheek of niet, dat doet er bij Lekman niet toe. Zijn songs zijn vermakelijk, charmant en zorgvuldig, daar draait het hier immers om.